July 22, 2010

اینک من و توایم؛ دو تنهای بی‌نصیب

مو آن رندم که عصیان پیشه دیرم
به دستی جام و دستی شیشه دیرم
اگر تو بی‌گناهی رو ملِک شو
مو از حوا و آدم ریشه دیرم

بابا طاهر عریان
*عنوان برگرفته از شعر گریز سروده‌ی هوشنگ ابتهاج

Filed under من بارها به سوی تو باز آمدم ولی هر بار دیر بود از هم گریختیم هزاران غم به دل اندوته دیرم عزیزان از غم و درد جدایی / به چشمانم نمانده روشنایی باباطاهر باباطاهر عریان هوشنگ ابتهاج شعر نو ادبیات دوبیتی دردا که جان تشنه‌ی خود را گداختیم اینک من و توایم دو تنهای بی‌نصیب گریز مو از حوا و آدم ریشه دیرم

Comments (View)

blog comments powered by Disqus