دست خودم نیست،
باید بیایم
تا در توفان
تن من قایق‌ات باشد.
یا نه! بادبان‌ات.
و تمام رگ‌هایم
رشته‌های سیمی باشند
تا جریان برق بگذرد از آنها
و چراغ اتاق‌ات را
روشن نگه دارد؛
مثل نفس‌های تو
که مرا
زنده نگه داشته‌اند…

~سیما یاری